Махаббат жалыны: Авиасейлс пен Қарағанды туралы фанфик
Сүйікті қаламызға арнаймыз.
Рейтинг: NC-17 (бұл фанфикте майлы тұшпараны аштан келгендей жейтін, мұрныңызға адам лық толы көліктің күлімсі иісі келетін көріністер барын ескертеміз).
Тегтер: Enemies to Lovers (араздықтан махаббатқа дейін), Hurt/Comfort (ангинаны аяусыз емдейміз), Slow burn (көмірдей баяу жанатын сезім), AU: (студенттік өмір, Стокгольм синдромы, арзан әуе билеттері).
1-бөлім. Алғашқы кездесу
Авиасейлстің үстінен таудың салқын жұпары, бадам сүті қосылған ыстық рафтың және дьюти-фриден алынған қымбат әтірдің иісі аңқып тұратын. Алматыдағы өмірі өте жайлы еді. Тоңса — кофеханаға кіре салады, көңілі құлазығанда — тауды қызықтайтын.
Бірақ Қарағанды оны кофемен күтіп алған жоқ. Қалаға жұқа пальто киіп келген әр қонағына өші бардай соғатын азынаған желімен қарсы алды.
— Сен не, сабаққа осылай бармақпысың?
Авиасейлс қарлыға шыққан дауыстан селк ете қалды.
Жалт бұрылып, артына қараса, Қарағанды медицина университеті жатақханасының кіреберісінде, бояуы оңған ескі қабырғаға сүйеніп, бір әйел тұр екен. Сұлу болса да, өңі суық. Тоз-тозы шыққан қалың күртеге оранып, былғары бәтеңке киген. Шашын бір жағына ұқыпсыз түйе салыпты. Қолында жіңішке шылымы* түтіндеп тұр.
— Сәлеметсіз бе! — деді жігіт сыпайы ғана. Бір шетке ауып бара жатқан шабаданын түзеп қойды. — Менің атым — Авиасейлс. Емдеу ісі факультетінде бірінші курста оқимын.
Әйел бұған тесіліп қарады. Жанары көмірдей қап-қара. Көзқарасы терең, тұңғиық және немқұрайды.
— Емдеу ісі дейсің бе?.. — Әйел шылымының түтінін Авиасейлстің бетіне үрлеп жіберді. — Әуелі сенің өзіңді емдеу керек-ау. Шектен тыс сыпайылықтан. Мен — Қарағандымын. Біреу мұнда басымнан сипар деп ойласаң, кері қайтар билетіңді қазір-ақ ала бер.
— Біреудің сипағанына мұқтаж емеспін, — деді ол шамданып. Оңтүстіктің өршіл жігіті емес пе, намыстанып қалды. — Мен оқуға келдім.
— Оқымыстым-ай... — деп миығынан күлді әйел. Ақсиған өткір тістері көрінгенде бозарған жүзі тіптен суып кетті. — Бірінші практикада суық мәйітханаға кіріп, тісің тісіңе тимей қалшылдап шыққанда, не дер екенсің, көрейік.
Әйел темекі тұқылын аяғының астына тастай салды да, артына бұрылмастан аялдамаға қарай жүріп кетті. Күртесінің артына маркермен «09» деп шимайлап қойыпты. Авиасейлс оны көзімен ұзатып салды да, шабаданын көтеріп, ішке беттеді.
***
Арада үш ай өтті. Авиасейлс үш нәрсені ұқты. Біріншіден, анатомия — өте қиын сабақ екен. Екіншіден, Қарағанды — жай ғана қала емес, ол сені не өшіретін, не өсіретін дүлей күш іспетті. Үшіншіден және ең қызығы, ол Қарағандыға бауыр баса бастапты.
Қарағанды Авиасейлсті айналсоқтап жүретін. Буфетте тіскебасар іздеп тұрғанында тосыннан шыға келіп: «Мына шөп-шаламыңды таста, есуас, сүт қатқан шай іш одан да, суық тигізіп аларсың» дейтін. Сабақтан соң алдынан шығып, нағыз жел дегеннің не екенін білсін деп, саябақты жаяу кесіп өтуге мәжбүрлейтін.
— Бұл жер саған ұнамайды, — деді ол бір күні кешке.
Екеуі көпір үстінде тұрған. Көмір шаңы араласқан сұрғылт қар Авиасейлстің ақшыл күртесінде еріп, лезде даққа айналып жатты.
— Бұл жер маған тек… таңсық көрінеді, — деді ол жауаптан жалтарып. — Сөзің түйеден түскендей осы сенің.
— Өйткені бұл қала әлсіздерді ұнатпайды. — Қарағанды Авиасейлстің жағасынан жұлқып қалды да, көзіне тесіле қарады. Әйелден ызғарлы суық, кір сабынның ащы иісі мен өзі бұрын көрмеген ерекше сенімділік есіп тұрды. — Жердің асты — көмір, үсті — қатал өмір. Бұл жерден жылу іздесең, өзің соған лайық бол әуелі.
Әйелдің тосын мінезінен Авиасейлстің жүрегі аузына тығылды. Бұл ешқандай да махаббат хикаясына ұқсамайтын. Екеуінің қатынасы әлсіз адамның өзіне зәбір көрсеткен күштіге бауыр басып қалып, соған бүйрегі бұрып тұратын әлгі Стокгольм синдромының үлгісі еді. Жігіт әйелдің шайпау мінезіне әлі де үйреніп кетпегенін түсінсе де, түтіні будақтаған мұржаларға қарап, терең ойға батқан Қарағандыдан көзін ала алмады.
— Жарайды енді, — деді ол даусы жұмсарып. — Кеттік. Бір ғажап жерге апарайын. Содан аман шықсаң, өзіңді біздікпін дей бер.
Олар орталыққа бет алды. Сталин кезінде салынған сүреңсіз үйлер мен сұрқай ғимараттар арасында шамы жарқыраған фастфуд маңдайшасы көрінді.
— Мұнда әлемдегі ең дәмді қуырылған тұшпаралар сатылады! — деді ол есікті ашып жатып. — Отыр. Айфоныңды қалтаңа салып қойшы, мұнда адамдар суретке түспейді, тамақ жейді.
Даяшы алдырына екі үлкен порцияны әкеліп қойды. Майға жүзген алтындай сап-сары тұшпаралардың шеті отқа күйе пісіпті. Қытырлап тұр. Қарағанды қолымен біреуін алды да, аузына салып, рақаттана жәукемдеп жатты.
— Ыммм… Же деймін.
Мына тамақ тым майлы, зиян, бірақ... дәмі тіл үйіреді екен. Аузының суы құрып, бірінен соң бірін ыстықтай жұтып жатқанда Авиасейлстің ерніне тұшпараның сөлі шашырап кетті. Ол қағазға қол соза бергенде, Қарағанды жұп-жуан бас бармағымен оның ернін сүртіп жіберді.
— Міне, енді адамға ұқсадың, — деп күлді әйел.
Жігіт оның жанарынан жылт ете қалған ыстық сезімнің ұшқынын аңғарып қалды. Ол әйелді ессіз сүйіп қалғанын сонда ғана ұқты.
2-бөлім. Дерт пен дауа
Үшінші курсқа келгенде Авиасейлс күніне үш-ақ сағат ұйықтап, сергек жүруге үйренді, түтіннің иісіне қарап көмірдің сортын ажырататын болды.
Бірақ оңтүстіктің иммунитеті ақыры сыр берді. Қалаға отыз бес градус аяз жетіп, үскірік жел жатақхананың терезелерін ұрғылай бастаған. Авиасейлс мұрттай ұшты.
Есі кіресілі-шығасылы. Алматының вайбын көріп сандырақтады. Арбатта кешкісін ән тыңдап, балмұздақ жеп жүр екен, тағы бірде Терренкурде күнге күйіп, маужырап отыр... Ал өңінде жатақхананың қараңғы әрі суық бөлмесі жігіттің әлсіз денесін жұлқылап жатқан.
Кенет біреу есікті жұлқып ашты. Қарағандының күртесінің әр жерінде қар қатыпты. Қолында — термос пен сорпасы бар «тормозок».
— Бұл не жатыс, батырым?! Тұр, қане. Мынаны іш. Болашақ хирург суық тиіп өліп қалса, ұят болар, — деді ол төсектің бір шетіне жайғасып жатып.
Оның қамқорлығы жігітке оғаш көрінді. Градусникті аузына тыққанда, Авиасейлс қақалып қала жаздады. Бірақ күс-күс қолы маңдайына тигенде, жігіт ыстығы түсе бастағанын сезді.
— Неге іздеп келдің мені? — деді ол ащы шайға шашала сөйлеп. — Бұл қала әлсіздерді ұнатпайды демеп пе едің?
— Дегенім рас, — деді Қарағанды жігіттің көзімен бір сәт түйісіп қалған жанарын дереу тайдырып әкетіп. Авиасейлс әйелдің нәзік ерні елеусіз дір еткенін байқады. — Бірақ сен... бұл қаладан сұлулық көре білген жалғыз адамсың. Тек тағы қанша шыдар екен деп жүрдім.
Әйел түні бойы жігіттің жанында болды. Терезені сәл ашып, шылымын шекті, сөреде тұрған патанатомия кітабын парақтап шықты. Авиасейлс сол түні бір нәрсені ұқты. Әйелдің дөрекілігі — өзінің шынайы болмысын басқалардан бүркеп тұрған сауыт қана. Ал ішінде осы бір сұрқай өлкені бір-ақ сәтте жылытуға жететін жалын маздап тұр.
Ол жып-жылы қолын әйелге созды. Қарағанды қолын итерген жоқ. Әйел Авиасейлстің алақанын қатты қысып ұстады. Боранды күні ең қымбат затын қорғаған адамдай жібермей ұстап тұрды.
3-бөлім. Шатырдағы түн
10 ақпан. Қарағандының туған күні және Авиасейлс осы әйел екеуінің жолы біржола байланғанын ұққан ұмытылмас түн. Ақ түтек боран бетқаратпайды.
— Кеттік! — деді Қарағанды жігітті кітапханадан сүйреп шығарып жатып. — Орталықта жүре беремісің осылай? Қаланың нағыз тіршілігін көрсеңші!
Екеуі Майқұдыққа баратын лық толы ПАЗикке сығылыса кіріп, әрең сыйысты. Әр тұстан жеткен күлімсі иіс қолқаны қабады. Жігіт әрең шыдап тұр. Біраз уақыттан соң кондуктор әйелдің қарлыға шыққан ащы дауысы естілді: «Голубые, түсеміз-түсеміз, тез-тез!»
Олар «Көгілдір тоған» аялдамасынан түсті. Тоған деген аты ғана болмаса, маңайда оның өзі көрінбейді. Айналада — азынаған желден құлап қалмайық деп, әдейі иін тіресіп тұра қалғандай сұп-сұр үйлер.
— Жүр, — деді ол көпқабатты үйдің төбесін нұсқап. Лифт істемейді, екеуі ентігіп әрең шықты.
Шатырда соққан жел Авиасейлсті Алматыға қайта ұшырып әкете жаздады. Қарағанды шетке барып, аяғын нық басып тұрды.
— Ал, келдік.
Төменде қып-қызыл оттар жымыңдайды. Үйлер — қап-қара. Алыстан террикондар — көне пирамидаларға ұқсайтын бос жыныстардың алып конустары теңіз ортасындағы тастардай көрінеді.
— Әдемі жер екен, — деп дірдектей сөйлейді ол шарфына тығыла түсіп.
— Бұл ешқандай да әдемі жер емес. Бұл — өмір. — Ол артына бұрылды. Жел шашын ұйпалап, беті албырап кеткен. — Мұнда көк шалғынды тоған да, алдыңа тосқан тәтті тоқаш та жоқ. Тек өмір бойы бітпейтін ауыр жұмыс пен осы бір құдай атқыр аязы ғана бар.
Жігіт қалтасынан бірдеңе алып шықты. Қарағандыға деп арнайы алған сыйлығы еді. Алтын жапырақты түйреуіш. Жарқырап тұрған бұл бұйым айналадағы көрініспен ұйқаспай тұрғандай.
— Қала күні құтты болсын, Қарағандым.
Ол түйреуішті әйелдің жағасына тақты. Қарағанды сілтідей тынды. Жанары бір сәтке жылыды да, қайтадан «сауытына» тығылды. Кенет жігітке бір адым жақындады да, жағасынан жұлқып тартып, оны сүйіп алды. Әйелдің кеберсіген, сұп-суық ернін сезгенде Авиасейлстің басы айналып, талықсып кетпей деп әзер тұрды.
— Сен мендіксің, түсіндің бе? — деді әйел демін ішіне тартып. — Үйге қайтамын деп билет алушы болма.
Жылдар жылжып жатты. Шатырдағы сол түннен бері әйел өз сезімін ашып айтқан емес. Бірақ ең маңызды сәттерде жігіттің жанынан табылды. Ауырса, чифир демдеп әкеледі, жігіті латынша сөздер жаттап отырғанда бұрышта мұны күтіп отырады, зеріккенде бір мызғып алады. Авиасейлс енді өзінің үйі Алматыда емесін ұқты. Оның үйі — мына өр мінезді, нәзік жүректі әйел алысқа көз тастап тұрып, шылымын будақтатқан қала.
4-бөлім. Оралу
Алты жыл зу етіп өте шықты. Қолында — дәрігер дипломы, шабадан мен Қарағандының сыйға тартқан былғары күртесі («Нағыз адамдардан естелік»). Авиасейлс Алматыға оралды.
Басында бәрі тамаша еді. Жап-жарық клиника, жып-жылы қыс, әр көшеде сәнді кофехана менмұндалап тұр. Достары Авиасейлсті көргенде таңырқап жатты: алаңғасар алматылық жігіттің көзқарасы есейіп, мінезі салмақты бола түскен.
Ол түнде ұйықтай алмады. Таулар еңсесін басып, ауасы тым тұщы көрінді.
Әлеуметтік желіні парақтап отырып, ол «Қ» әрпінен басталатын қаладан курстастары салған стористі көзі шалып қалды. Артқы планда, көлеңкеде таныс бейне тұр. Былғары күрте, шылым, еңсесін тік ұстаған маңғаз қалпы. Жігітке дем жетпей кеткендей. Оны тұншықтырған — сағыныш екен.
«Көгілдір тоған» есіне түсті. Әйел оны қалың киіндің бе, жылы жүрсің бе деп тексеріп қоятын.
Телефонын қайта ашып, өзімен аттас көк қосымшаға кірді. «Алматы—Қарағанды. Тікелей рейс».
Ертең сенбі. Солтүстікте боран соғып тұрған болуы керек. Майдың иісі аңқыған шағын кафеде жұрт қуырылған тұшпара жеп, артынан қою шай ішеді. Ал бір бұрышта алысқа көз тастап, көңілсіз кейіпте бір әйел әлдекімнің жолын тосып отыр. Ол жігітке сүйемін деп айтқан емес, бірақ ыстық сезімін үнсіз ғана ұқтырған.
Саусағы өзіне бағынар емес. Күнді таңдады. «Билетті сатып алатыныңызға сенімдісіз бе?»
Өне бойына қуанышы сыймай кеткен Авиасейлс еріксіз жымия берді. Көптен бері бұлай риясыз күлмеген.
— Күт мені, сүйіктім. Мен үйіме ораламын!
Билет сатып алғаны туралы хабарлама бірден келді. Ұшуына алты сағат бар екен. Жолға қамдана бастады. Ал тас көмірге айналған кішкентай жүрегі суық қаладағы махаббат жалынында жанып кетуге әлдеқашан әзір еді.
*Шылым шегу денсаулығыңызға зиян.
Суретті салған Дада Кирей.
